Η περίοδος της τουρκοκρατίας

"Το 1581 επί πατριάρχου Ιερεμίου Β΄ απελύθη σιγίλλιον επί περγαμηνής, περί του εγγύς Τριπολιτσάς μονυδρίου του Αγίου Γεωργίου, πού είχεν ερημωθή και περιήρχετο ήδη εις την μονήν Επάνω Χρέπας , πρός όφελος και αυτής και εκείνου.
Η μονή της Παναγιάς της Επάνω Χρέπας ήτο ανέκαθεν σταυροπηγιακή, λέγει το σιγίλλιον, εις το οποίον ορίζεται ότι κείται πλησίον Υδροπολιτσάς, της πατριαρχικής και σταυροπηγιακής χώρας.
Αποκαλείται λοιπόν χώρα η Τριπολιτσά. Εχει πλέον πυκνωθεί ο πλυθυσμός της, έχει αναδειχθή εις τους λοιπούς τομείς, δεσπόζει της όλης περιοχής και διαφεντεύει τον κάμπον, που της εδόθη ως κληρονομιά του παρελθόντος, αφ' ής προωρίσθη ώς η κατ' εξοχήν πόλις της Υψηλής πεδιάδος".

To 1570 o Τριπολιτσιώτης Γεώργιος Μειζότερος ο οποίος ήταν διοικητής σώματος Ελλήνων μισθοφόρων, των περίφημων stradioti, μετέβει στην Σικελία, όπου συναντήθηκε με αξιωματούχους του Ισπανού βασιλιά Φιλίππου Β΄και τους μετέδωσε προτάσεις συμπατριωτών του, για ανάληψη κοινής στρατιωτικής δράσης στην Πελοπόννησο.
Από τη Σικελία κατευθύνθη στη Γένοβα όπου είχε επαφές με τον Ισπανό πρεσβευτή. Υστερα μετέβει στο Μιλάνο, στη Μαδρίτη προσπαθώντας να κινητοποιήση τις Ευρωπαικές δυνάμεις.

"Εδήλωσε λοιπόν τιμίως προς τον Ενετόν πρεσβευτήν ότι δι αυτόν ουδεμίαν σημασίαν είχε ποίος θ'ανελάμβανε να βοηθήση τους συμπατριώτας του, προσέθεσε δε ότι αυτός ήτο υποχρεωμένος να πολεμή εξ επαγγέλματος και να περιμένη εις την μάχην τον θάνατον. Χιλιάκις όμως θα επροτιμούσε να προσφέρη την ζωήν του προς απελευθέρωσιν της πατρίδος του, παρά δι'εκείνους που τον πλήρωναν δια να πολεμή πότε εις το ένα και πότε εις το άλλο μέτωπο της Ευρώπης."

Η διαρκώς αναπτυσσόμενη Τρίπολη και η έφορη γή που την περιβάλλει, έλκυσε πολλούς Τούρκους, που εγκαταστάθηκαν μόνιμα, απέκτησαν οικογένειες και έγιναν ιδιοκτήτες μεγάλων εκτάσεων, των γνωστών τσιφλικιών, για να ζούν πλουσιοπάροχα με το μόχθο και το στεναγμό των καλλιεργητών.

"Οχι μόνον η ζωή, η τιμή και η περιουσία των χριστιανών, καθώς γενικώς πιστεύεται, εξηρτώντο αποκλειστικώς από την θέλησιν του κατακτητού, αλλά και πάσα κίνησις του ραγιά ηλέγχετο και πάσα πράξις του και υπόθεσίς του. Εφορολογούντο τα πάντα, η άδεια να τρώγουν χοιρινόν κρέας, η άδεια να φιλοξενούν εις τας οικίας των πρόσωπα συγγενικά ή ξένα, η επισκευή των ναών, η εξερεύνησις των ναών, η χρήσις κωδώνων. Σταύλους (αχούρ) εθεωρούσαν οι Τούρκοι τούς ναούς, εισέρχοντο εντός αυτών έφιπποι και παν είδος ασεβείας εφεύρισκον.